Dominique Schreinemachers: "Oorlog hoort bij de mens, zoals de mens bij oorlog hoort"
In aanloop naar de Nederlandse Veteranendag van 2025 vragen we speciale aandacht voor het thema Vrede en Veiligheid. Onder druk van meerdere conflicten in de wereld, is het goed om te beseffen dat veteranen altijd klaarstaan om de samenleving te beschermen, koste wat kost. Vrede en Veiligheid zijn voor veteranen geen abstracte begrippen, maar een doel waarvoor zij zich onvoorwaardelijk inzetten of in hebben gezet. In deze columnreeks vertellen vier veteranen wat Vrede en Veiligheid voor hen betekenen, met vandaag:
Dominique Schreinemachers
Je ziet het niet. Oorlog.
Na een lezing over Afghanistan vroeg iemand: “Hoe is dat nou eigenlijk, oorlog?”
Ik dacht even na. Niet om het antwoord, maar om de vorm. Wat kun je zeggen dat mensen aankunnen? Willen ze het eigenlijk wel echt horen?
Vaker vragen ze: “Was het niet allemaal voor niks?”
Zo’n vraag verraad al een oordeel. Maar goed — mijn antwoord?
Oorlog is zo oud als de mens. Alleen heerst er een gek beeld over. Vanuit een veilige stoel willen mensen dat het een soort eerlijk gevecht is. Alsof er spelregels zijn. Alsof het ‘menselijk’ blijft of zou moeten zijn. De waarheid is precies het tegenovergestelde.
Oorlog is eigenbelang. Het is gruwelijk. En wat je ziet is nog niet eens een fractie. In oorlog telt het individu niet. Je bent vervangbaar. Een middel. Alles draait om het breken van wil en tegenstand. Om iets groters te bereiken. Het is nooit anders geweest en het wordt ook niet anders. Niet als de mens blijft zoals die is. En de burgers ertussen zijn altijd de dupe. Als dat niet zo was, heette het wel mediation tussen wereldleiders.
Het spijt me dat ik het zo moet zeggen. Maar mooier wordt het niet. Oorlog hoort bij de mens. Zoals de mens bij oorlog hoort.
“En wat heeft het met jou gedaan, Dominique?”
Het belangrijkste is wat ik ervan leerde. En dat wil ik aan jullie meegeven.
Geniet van Nederland. Van je vrijheid. Van je keuzes. Van de mensen om je heen. Stop met ruzie over het tuinpad of wie er voor mag bij de bakker. Praat over geluk. Zie kansen. Heb elkaar lief, ook als je het oneens bent.
‘We zijn vergeten hoe bijzonder het is dat je mag kiezen, mag klagen, mag discussiëren.’
Dat heb ik geleerd van oorlog.
We zijn vergeten hoe bijzonder het is dat je mag kiezen, mag klagen, mag discussiëren.
Dat je mag werken, rijden, scrollen, lol maken.
Dingen waar miljoenen mensen alleen van kunnen dromen.
En ja, ik zou morgen teruggaan.
Naar Afghanistan, of waar dan ook.
Niet omdat ik je ken.
Maar omdat je het waard bent. Wat jij er ook van vindt.
