Terug naar 20 jaar Veteranendag

Het verhaal van Dominique Schreinemachers: “Als ik in een kist terugkom, lig ik daar met een glimlach in”

Dominique Schreinemachers wilde als klein kind al de “allervetste baan ter wereld”. Deze droom kwam uit voor haar; ze werd voor de Koninklijke Luchtmacht als helikopterpilote uitgezonden naar Afghanistan. Op 10 december 2009 werd deze droom een nachtmerrie toen ze ternauwernood ontsnapte aan de dood. De helikopter die zij bestuurde werd uit de lucht geschoten door de Taliban. “Het is onmogelijk dat we dit hebben overleefd.”

Wie helikopterpilote wil worden, moet daar een lang opleidingstraject voor doorstaan. Je moet over exact de juiste fysieke capaciteiten en intelligentie beschikken, niet te onrustig zijn en hard kunnen trainen. Toen Dominique op haar 25e eindelijk “combat ready” was, werd ze uitgezonden naar Afghanistan. “Het was een vredesmissie, maar toen we daar aankwamen was het duidelijk dat er voor die vrede nog flink gevochten moest worden. We waren nog geen tien minuten geland toen de eerste mortier insloeg. Dan besef je meteen dat het oorlog is en ze proberen om je te vermoorden.”

Dominique vloog zes dagen per week in de cougar, een transporthelikopter, waardoor ze veel van deze oorlog zag. Ze zag de zware kant van de oorlog, maar ook de mooie opbrengsten van hun aanwezigheid, zoals de kansen voor kinderen om weer naar school te gaan en plezier te hebben. “De tijd dat wij er waren, kon er daar veel meer. Mensen konden naar school, muziek luisteren, naar de bios en grotendeels vrij op straat lopen. Ik hoop dat de mensen die daar nu zitten daardoor de houvast hebben om weer voor de kinderen van de toekomst te vechten.”

Dat Dominique zelf ook moest vechten, werd duidelijk op 10 december 2009. Ze zou een vrije middag hebben, maar moest op het laatste moment tien passagiers vervoeren. Binnen tien minuten werden ze onderschept door een Taliban-strijder die het kogelvuur op haar helikopter opende. “Hij schiet een gordijn van kogels in onze richting, waarvan eentje ons raakt in de staart. Die stang breekt op een centimeter na, alle leidingen worden doorgesneden, dertig liter olie lekt uit over de passagiers. De helikopter werd onbestuurbaar. Alles wat ik geleerd had, was niet te rijmen met die situatie.”

Wat volgde waren de langste twaalf minuten van Dominiques leven. “We konden er niet achterkomen wat er was. We wisten ook niet dat we geraakt waren, alleen dat alles kapot was. Ik weet nog heel goed dat ik constant naar beneden keek en dacht aan waar ik heen zou moeten sturen als we crashten. Zouden die gasten eerder bij ons zijn in de bergen of in de open woestijn?” In Dominique’s gedachten schoten alle mogelijke scenario’s voorbij. “Ik dacht dat als ze mij zouden pakken, ik door het hele dorp verkracht en uiteindelijk vermoord zou worden. Als ze dat zouden filmen en die video naar mijn moeder zouden sturen, zou die vrouw daar nooit overheen komen. Toen heb ik besloten dat ik mijn laatste kogel voor mezelf zou bewaren,” vertelt ze in de podcast Mee op Missie.

Doordat ze het grote geluk hadden dat de staart niet volledig was afgebroken, lukte het Dominique en haar kameraden om weliswaar in doodsangst, maar ongedeerd te landen op een Amerikaans bevoorradingskamp. “Wonder boven wonder hebben we dat overleefd. Dat is het resultaat van goede keuzes, maar ook een hele grote dosis geluk. Waar we geland waren was ook heel bizar. Op veertig meter afstand aan de ene kant stonden drie vrachtwagens vol kerosine en op dertig meter aan de andere kant stonden 4.000 raketten opgeslagen.”

Hoewel Dominique voor vertrek geen rekening had gehouden met afgeschoten helikopterstaarten, was ze zich wel degelijk bewust van de risico’s van haar ‘vette baan’.

‘“Voor de familie is dit ook heel spannend. Voor vertrek heb ik tegen mijn moeder en zus gezegd dat, mocht ik in een kist terugkomen, ik daar met een glimlach in zou liggen.”’

Inmiddels staat Dominique met beide benen op de grond. Met mede-veteranen heeft ze haar eigen bedrijf opgericht, waarmee ze de Defensie-mentaliteit introduceert in het bedrijfsleven. Ook blijft de erkenning en waardering, die ze op de Nederlandse Veteranendag voelt, voor Dominique van groot belang. “Men dacht heel lang dat veteranen alleen oude mannen in colbertjes zijn. Ik vind dat de verhalen van alle veteranen verteld moeten worden. Mensen hebben echt geen idee wat we doen en ik wil dat de waarde van veteranen wordt gezien. Als je die mensen in je team zet, gaat je team echt een niveau omhoog.”