De lange schroevendraaier van Den Haag

Naam
Hein Scheffer (64)
Missie
Afghanistan (ISAF) 2006

Generaal buiten dienst Hein Scheffer twijfelde na de middelbare school tussen een studie wis- en natuurkunde in Delft of net zoals zijn vader en oudere zussen de dienst ingaan. Het werd de Koninklijke Militaire Academie (KMA) en door de jaren heen klom Scheffer op tot generaal bij de Koninklijke Landmacht. Pas na zijn vertrek bij Defensie begon hij zich echt veteraan te voelen. Inmiddels is hij niet alleen voorzitter van de (militaire) auto hobbyclub van Alkemade, maar vooral het gezicht en voorzitter van het Veteranen Platform (VP).

‘Ik kom uit een militaire familie. Mijn vader zat bij Defensie en mijn oudere zussen bij de MILVA en LUVA (Militaire Vrouwen Afdeling/Luchtmacht Vrouwen Afdeling red.), maar na de middelbare school besloot ik om wis- en natuurkunde te gaan studeren in Delft. Toen ik niet in Delft maar in Groningen werd ingeloot, besloot ik alsnog naar de KMA te gaan. Dat was echt een mooie tijd. Ik zat bij de genie, wat mij eigenlijk best gemakkelijk afging. Toen ik na vier jaar officier was stond ik op het punt Defensie te verlaten om in het bedrijf van mijn schoonvader te gaan werken en een carrière in de burgermaatschappij op te bouwen, maar vanwege persoonlijke omstandigheden besloot ik in dienst te blijven. Ik werd compagniecommandant en mocht daarna door naar de Krijgsschool. Zo klom ik langzaam op en in 2001 werd ik bevorderd tot brigade-generaal.’

Hein Scheffer en zijn team

‘In 2006 werd ik als CONTCO (Contingents Commandant) uitgezonden naar Afghanistan. Gedurende mijn tijd zijn het F-16 detachement en het Contco van Kabul naar Kandahar verhuisd. De bijna vijf maanden in Afghanistan waren voor mij een bijzondere tijd. Naast de normale Contco-werkzaamheden zoals het invulling geven aan het Red Card Holderschap, begeleidde ik allerlei soorten bezoekende gezelschappen zoals de Vaste Kamercommissie voor Defensie, de procureur-generaal en de staf van de KMAR (Koninklijke Marechaussee, red.). Ik reisde met hen het hele land door van Kabul naar Kandahar en vandaar naar Kamp Holland in Uruzgan en Derah Wood en weer terug. Ik heb veel meegemaakt, veel geleerd en ben onder de indruk geraakt van de professionaliteit van onze mensen.’

Hein Scheffer op de schietbaan in Kabul

‘Mijn uitzending heeft mij niet getekend, maar juist sterker gemaakt. Je ziet dingen. Je leert veel andere mensen kennen, dat maakt je wijzer. Het enige negatieve dat mij is bijgebleven is de wijze waarop “Den Haag” zich bemoeide met de operatie. Wij noemden dat de ‘lange schroevendraaier’ van Den Haag. De ambtelijke top van Defensie probeerde vanuit Den Haag mee te sturen in de operatie in Afghanistan. Dat werkt in mijn ogen niet van zo’n afstand: niet alle ‘meestuurders’ hadden zicht op wat er allemaal gebeurde en de militaire commandant ter plaatse zat daardoor vaak tussen twee vuren. Het had er mogelijk mee te maken dat ‘Den Haag’ de draai moest maken door te erkennen dat Afghanistan geen wederopbouwmissie maar een vechtmissie was. Pas na het hebben van zeggenschap over het gebied ontstond er ruimte voor wederopbouw maar de beheersing van het gebied moest eerst worden bevochten en daarna in stand worden gehouden.’

‘Toen ik in 2010 de dienst verliet heb ik achteraf gezien wel een jaar nodig gehad om een nieuwe structuur in mijn leven aan te brengen. Ik wilde gewoon weer aan de slag. Ik ben bedrijven gaan adviseren en werd al snel voorzitter van de veteranenvereniging van de Genie.’

Hein Scheffer bij de Auto Hobby Club

Auto op de brug bij de Auto Hobby Club

‘Ook werd ik voorzitter van de (militaire) auto hobbyclub van Alkemade. Daar kom ik nog steeds twee à drie keer in de week. Er lopen daar veel veteranen rond. We hebben vier bruggen en een eigen deskundige monteur. Lekker ongestoord en rustig klussen aan onze auto’s, een kop koffie drinken en kletsen over vroeger of juist onze problemen bespreken. Zo heeft de club ook echt een maatschappelijke functie.’

Gezelligheid in de kantine

En dan is er natuurlijk ook nog het Veteranen Platform (VP), waarvan ik inmiddels alweer in mijn tweede termijn als voorzitter zit. Een prachtige klus. Na mijn aantreden is de structuur aangepast van stichting naar vereniging met als doel de toegang tot het VP te vergemakkelijken. Het VP is er immers voor álle veteranen waarbij we ons vooral ook richten op de jonge veteranen en veteranen in actieve dienst. Dat is een langzaam proces. Maar met kleine stapjes groeien we als vereniging en ik ben er trots op dat steeds meer jonge veteranen zich aansluiten.’