In de ogen van: Frank Sentener & Maurice Bastin
Met de portretserie ‘In de ogen van’ kijken we in de ogen van veteranen van verschillende generaties en van uiteenlopende uitzendingen. Ze delen hun kijk op het veteraan zijn, hun uitzending en het leven daarna. In dit deel kijken we in de ogen van Frank Sentener en Maurice Bastin
Fotografie door Joni Israeli op Nederlandse Veteranendag 2024.
‘Als matroos op het water werd ik naar de woestijn gestuurd’
De Marine lijkt onlosmakelijk verbonden te zijn aan de familie Sentener. Het is de thuishaven van Frank Sentener, de plek waar hij zijn vrouw leerde kennen en de plek waar ook hun dochter inmiddels bij aan is gesloten. ‘Mijn dochter is nu al veteraan en heeft tijdens haar missie al meer meegemaakt dan mijn vrouw en ik hebben meegemaakt. We begrijpen elkaar, omdat we in hetzelfde schuitje hebben gezeten, hoeven we elkaar niets uit te leggen.’
Frank werd zelf uitgezonden naar de Sinaï-woestijn. ‘Los van de impact die je maakt, is de verbinding met kameraden heel belangrijk. Wat mijn missie bijzonder maakte is dat je met alle krijgsmachtdelen samen zat. Voor mij als matroos op het water was het heel bijzonder om dan naar de woestijn te gaan. Hoe mooi is dat.’
‘Als je terugkomt kijk je anders naar de wereld en hoe mooi wij het hebben in Nederland. Hoe goed wij het hier hebben, is een wereld van verschil ten opzichte van hoe de bedoeïenen in Egypte leefden. Het was een verrijking om te zien hoe goed wij het voor elkaar hebben.’
‘Militairen zijn je tweede familie’
‘Militairen zijn in sommige opzichten je tweede familie. Je bent collega’s, maar deelt ook lief en leed met elkaar.’ Maurice Bastin ervaarde dat zelf tijdens zijn missie in Bosnië: ‘Tijdens een uitzending voel je veel saamhorigheid en kan je veel meer uit jezelf halen. Daar kan je geen opleiding voor volgen, dat overkomt je tijdens de missie. In Bosnië hadden wij – met het Regiment Stoottroepen als kern – een fantastische eenheid. Daar heb ik persoonlijk veel baat bij gehad.’
Dat familiegevoel vervaagt niet, zo wordt al snel duidelijk op de Nederlandse Veteranendag. Ook 25 jaar na de missie, blijft de saamhorigheid voor Maurice voelbaar. ‘Het maakt niet uit waar je vandaan komt, welke nationaliteit, welk defensie onderdeel, welke eenheid, je sekse, dat maakt niet uit. Iedereen is door hetzelfde hoepeltje gesprongen. Tijdens je uitzending maak je vaak andere dingen mee, of beleef je iets op een andere manier, maar je hebt hetzelfde referentiekader.’
De dag betekent dan ook veel voor Maurice. ‘Vroeger heb ik een aantal jaren functioneel op de tribune gezeten, maar de voldoening haal je uit het meelopen met je lotgenoten. Je voegt in en uit bij elkaar, je ziet elkaar en gaat door waar je 25 jaar geleden gebleven bent. Dat is moeilijk uit te leggen aan mensen die een dergelijke operationele ervaring niet hebben gehad. Het geeft een fantastisch gevoel om met mensen met een vergelijkbare militaire rugzak samen te zijn op Veteranendag!’