Genomineerden Witte Anjer Prijs 2026 - Gelderland
In de provincie Gelderland zijn Pascal Jonker en Ton Monster genomineerd voor de Witte Anjer Prijs 2026. Zij zijn voorgedragen door commissaris van de Koning Daniël Wigboldus vanwege hun inzet voor het thuisfront. Ter gelegenheid van hun nominatie zijn Pascal en Ton geïnterviewd. Op deze pagina lees je hun verhaal.
Voor Pascal Jonker is zorgen voor veteranen en hun thuisfront geen taak die ophoudt na werktijd. Als senior onderofficier bij de Luchtmobiele Brigade en veteraan met missies in Bosnië, Macedonië, Irak, Afghanistan en Mali weet hij hoe groot de impact van uitzendingen is.
Die toewijding komt niet uit het niets. Na een helikopterongeval in Afghanistan belandde Pascal zelf in een periode van herstel. Juist toen ervoer hij hoe belangrijk waardigheid, erkenning en persoonlijke aandacht zijn, niet alleen voor de veteraan, maar ook voor de mensen thuis. Sinds zijn terugkeer bij de 11e Luchtmobiele Brigade zet hij die ervaring in voor anderen.
Pascal ondersteunt veteranen met lichamelijk of psychisch letsel, onderhoudt contact met hun gezinnen en springt direct bij wanneer een situatie daarom vraagt. Als instanties zoals de politie of zorgpartners een veteraan of familie in nood signaleren, komt hij in actie. Soms met praktische hulp, soms met een luisterend oor, soms door iemand naar passende zorg te begeleiden. “We zijn één grote familie,” zegt hij. “Daar moet je voor zorgen.”
Hij kijkt verder dan de veteraan alleen. Hij weet hoeveel spanning, onzekerheid en draaglast er bij partners, kinderen en nabestaanden ligt. “Die hebben het zwaarder tijdens de missie dan wij,” zegt hij. “Wij doen ons werk, maar thuis blijft alles in het ongewisse.” Juist daarom probeert hij gezinnen houvast te bieden, zorgen weg te nemen en duidelijk zichtbaar te maken dat ook zij gezien mogen worden.
Daarnaast zet Pascal zich in voor het herdenken. Met nauwgezet onderzoek naar gesneuvelden, hun onderscheidingen en persoonlijke verhalen zorgt hij ervoor dat families erkenning krijgen en dat de geschiedenis van de Luchtmobiele Brigade zorgvuldig bewaard blijft.
Pascal blijft zich onvermoeibaar inzetten voor anderen. Over zijn nominatie voor de Witte Anjer Prijs blijft hij bescheiden. Maar voor velen is hij een baken van betrouwbaarheid, menselijkheid en steun.
Voor Ton Monster is zorgen voor anderen nooit een bijzaak geweest. Als voormalig Compagnie Sergeant-Majoor van de 11e Luchtmobiele Brigade diende hij tijdens uitzendingen in onder meer Irak, Afghanistan en Mali. Daar verloor hij vijf collega’s. Deze ingrijpende gebeurtenissen hebben hem getekend, maar brachten hem ook dichter bij wat hem nog altijd drijft: er zijn voor militairen, veteranen en hun families. Juist door het verlies van collega’s groeide zijn verantwoordelijkheidsgevoel, niet alleen voor de mensen met wie hij diende, maar ook voor de families die achterbleven.
Ton weet uit eigen ervaring hoe groot de impact van het militaire leven is op het thuisfront. “Het is niet alleen die zes maanden dat je weg bent,” zegt hij. “Ook de voorbereiding is al een soort uitzending.” Terwijl militairen op missie zijn, draait thuis alles door. Partners dragen de zorg, kinderen groeien op en de onzekerheid blijft. “De helft van hun leven heb ik eigenlijk niet meegemaakt,” zegt Ton over zijn eigen kinderen. Juist daardoor waardeert hij de mensen die thuis alles opvangen en het gezin draaiende houden.
Die betrokkenheid zie je terug in alles wat hij doet. Ton staat bekend om zijn warme, persoonlijke aandacht voor nabestaanden. Hij bezoekt hen op de sterfdag van hun geliefde om samen het graf te bezoeken en een bloemstuk te leggen. Dit om te laten weten dat zij niet vergeten worden. Als hij merkt dat er meer nodig is, komt hij direct in actie. Zo hielp hij een nabestaande die financieel in zwaar weer zat door binnen zijn netwerk steun te organiseren voor noodzakelijke reparaties in huis. “Dat kan je toch niet loslaten?” zegt hij. “Daar moet je toch voor knokken!”
Ook op andere manieren betekent Ton veel voor veteranen en hun gezinnen. Samen met onder anderen Pascal Jonker hielp hij mee om het kerkje naast Huize Oud Vrijland op te knappen tot een ontmoetingsplek waar veiligheid, herkenning en verbondenheid centraal staan. Zij hebben daar daginvulling opgestart voor veteranen die fysiek of mentaal een krasje hebben opgelopen. Zij werken o.a. in een shop, doen het onderhoud van het Veteranen Landgoed en repareren fietsen. Daarnaast regelt hij onderscheidingen, medailles, memory shadow boxes voor nabestaanden, zodat herinneringen tastbaar blijven en erkenning zichtbaar wordt.
Met zijn nominatie voor de Witte Anjer Prijs staat Ton even in de schijnwerpers, al werkt hij liever op de achtergrond. Krijgt hij toch een podium, dan gebruikt hij dat om aandacht te vragen voor de mensen om wie het echt draait. Zoals hij zelf zegt: “Die kerels en vrouwen moeten in de belangstelling staan.”