Ontwerpers Witte Anjer Prijs 2020

1. Maria 1

Maria Beaumaster – Canada

‘Ik hoor en begrijp graag verhalen van mensen die ik niet ken. Door deel te nemen aan deze wedstrijd hoop ik meer te leren over de emoties en motivaties van veteranen.’ Maria Beaumaster is 30 jaar en is een van de 10 ontwerpers die strijden om de Witte Anjer Prijs 2020 te ontwerpen voor de Nationaal Comité Veteranendag.

‘Ik heb meubeldesign gestudeerd aan de Royal Academy of fine Arts. Ik vind het interessant hoe objecten ons gedrag kunnen beïnvloeden en beheersen. Ik hou erg van sculpturen. De Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten is een geweldige plek om het conceptueel denken en de fysieke implementatie van mijn ideeën te combineren. Momenteel ben ik veel aan het schrijven en onderzoek aan het doen voor een nieuw project over de archivering van de tattoo cultuur. Als het om materialen gaat, ben ik vaak aan het weven of aan het werk met steenachtige materialen. Mijn droomprojecten zijn allemaal samenwerkingen met andere artiesten die ik bewonder. Zou het niet geweldig zijn als Margaret Atwood en ik een gedicht zouden schrijven dat een verzameling van Raf Simons inspireerde en als Piet Oudolf een tuin voor de landingsbaan ontwierp?

Ik ben opgegroeid in de buurt van een Canadese militaire basis, waar ik een aantal mensen ook goed van ken. Ze vormden een groot deel van onze gemeenschap.

‘Ik hoor en begrijp graag verhalen van mensen die ik niet ken. Ondanks dat ik nauwe relaties heb met mensen die in het leger hebben gediend, blijven veel verhalen van veteranen zo gescheiden van anderen en van mij. Ik wilde deelnemen aan deze wedstrijd om meer te weten te komen over de motivaties en emoties van veteranen. Ik ben opgegroeid nabij een Canadese militaire basis, waar ik nogal wat mensen ken. Ze vormden een groot deel van onze gemeenschap. Ik zou echter niet zeggen dat ik een heel bijzondere band heb met het leger. Ik ken verschillende mensen van deze basis, in feite waren het mensen die hielpen mijn omgeving en gemeenschap vorm te geven, maar hun rol in de gemeenschap staat los van hun rol in het leger. Hun militaire leven is iets waar ik niet echt toegang toe heb of waar ik geen deel van kan uitmaken. Ik ben ontroerd door hun overtuiging, ook als die anders is dan de mijne. Ze vechten voor vrijheid en ik doe hetzelfde op mijn manier. Vrijheid betekent voor mij: de kans hebben om een toekomst voor mezelf te creëren waar ik blij van word.’

2. Anna 0

Anna Sitnikova – Rusland

‘Het zou voor mij een eer zijn om bij te dragen aan dit inspirerende en verbindende evenement, door een prijs te ontwerpen die zoveel mogelijk erkenning en waardering voor de kandidaten en winnaar belichaamt.’ Anna Sitnikova is 27 jaar en komt uit Moskou. Ze is een van de 10 ontwerpers die strijden om de Witte Anjer Prijs 2020 te ontwerpen voor de Nationaal Comité Veteranendag.

‘Tijdens mijn opleiding grafisch en olieverfschilderij aan de Moscow State Academical Art Academy was ik vooral geïnteresseerd in ruimte en ruimtelijk perspectief. Ik heb in deze tijd een passie voor geschiedenis en architectuur ontwikkeld.’

Ik denk dat het belangrijk is dat menselijke prestaties worden gevierd, vooral als het iets dat zo belangrijk is als vrijheid en veiligheid betreft.

‘Ik ben een ontwerper, onderzoeker en kunstconservator. Ik ben gespecialiseerd in ruimtelijk ontwerp, slimme materialen, en 3D uitbreidbare en interactieve structuren. Ruimte inspireert mijn ontwerpen omdat de zwaartekracht de structurele mogelijkheden niet beperkt en de as oneindig uitzet. Het is ook een platform voor internationale samenwerking en duurzame ontwikkeling waarin inspanningen van de particuliere sector, de overheid, academici en anderen samenkomen.’

Dankzij de Nederlandse Veteranendag verdiepte ik me in Nederlandse veteranen en leerde ik wat ze doen.

‘Elk jaar wordt de Witte Anjer Prijs uitgereikt aan iemand die een bijzondere verdienste heeft verricht in het leven van veteranen. Deze persoon heeft een bijzondere rol in het creëren van een internationale samenleving waarin duurzaamheid en vrede centraal staan. Ik denk dat het belangrijk is dat menselijke prestaties worden gevierd, vooral als het gaat om zoiets belangrijks als vrijheid en veiligheid. Het zou voor mij een eer zijn om bij te mogen dragen aan dit inspirerende en verbindende evenement door een prijs te ontwerpen die zoveel mogelijk erkenning en waardering voor de kandidaten en de winnaar belichaamt.’

‘In Rusland worden vooral de WOII-veteranen gevierd en geëerd. Dankzij de Nederlandse Veteranendag heb ik me echt verdiept in de Nederlandse veteranen en geleerd wat ze doen. Ik denk dat het absoluut noodzakelijk is om veteranen te eren die belangeloos op vredesmissies zijn gegaan. Voor mij vertegenwoordigen veteranen zowel het militaire als het maatschappelijk middenveld. Dit is ook te zien in de tijden van de huidige crisis die iedereen treffen. Veteranen zijn zeer waardevol en inzetbaar voor meerdere doelen die bijdragen aan vrede, vrijheid en duurzaamheid. Ik denk dat dat heel waardevol is.’

Beperkingen kunnen creatieve oplossingen uitdagen en stimuleren, dit geldt vooral voor plekken als defensie en in de ruimte.

‘Ik vind vrijheid in creativiteit. Contra-intuïtief vind ik ook vrijheid of creativiteit in beperkingen. Beperkingen kunnen een doel, perspectief of uitgangspunt creëren. Beperkingen kunnen een uitdaging zijn, dit geldt vooral voor velden als leger en ruimte. Ze kunnen exploratie en ontdekking stimuleren. Door uitdagende onderwerpen vind ik mijn weg buiten de dingen die mij bekend zijn.’

 

3. Maja 0

Maja Pop Trajkova – Republiek Noord-Macedonië

‘Ik heb het idee dat we de verhalen van veteranen nooit echt volledig horen.’ Maja komt uit de Republiek Noord-Macedonië. Ze is een van de tien ontwerpers die meedoen aan de wedstrijd om de Witte Anjer Prijs te ontwerpen voor de Nationaal Comité Veteranendag. .

‘Tegen het einde van mijn vorige studie Autonome Kunst ontwikkelde ik interesse in installatiewerk. Dit bracht mij later bij de afdeling Interieurarchitectuur en Meubelontwerpen van de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten. Daar ontdekte ik dat wat me ertoe bracht te ontwerpen het creatieve proces dat zich richt op de gebruiker was, en niet enkel het kunstwerk zelf.’

Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer het lijkt dat persoonlijke vrijheid afhankelijk is van het welzijn van anderen.

Ik neem deel aan deze wedstrijd omdat deze vrij strak omlijnde vereisten heeft. Het is voor mij een interessante uitdaging om er mijn eigen draai aan te geven. Het is ook een unieke kans om een ontwerp te ontwikkelen voor een opdrachtgever als de Nederlandse Veteranendag. Ik heb het idee dat we hun verhalen nooit echt volledig horen. Maar ik ben daar wel benieuwd naar.’

‘Hoe meer ik erover nadenk, hoe moeilijker het is om vrijheid op zichzelf te definiëren. Ik denk dat vrijheid niet autonoom bestaat. Het lijkt afhankelijk van verschillende sociale relaties en interacties. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer het lijkt dat persoonlijke vrijheid afhankelijk is van het welzijn van anderen.’

4. Zsofia 1

Zsofia Kollar – Hongarije

‘Ik doe mee aan deze wedstrijd omdat ik het belang van waardering en erkenning van veteranen inzie. Dit in combinatie met het maken van een kunstwerk voor een evenement waar kunst meestal moeilijk te vinden is, sprak mij echt aan.’ Zsofia is een van de 10 ontwerpers die strijden om de Witte Anjer Prijs 2020 te ontwerpen voor de Nationaal Comité Veteranendag. 

‘Ik ben Zsofia en ik ben 28 jaar oud. Ik ben opgegroeid in Hongarije. Ik woon nu 8 jaar in Nederland en werk als designer in Amsterdam. Ik maak werk waarin realiteit en verbeelding samensmelten. Ambiguïteit staat hierin centraal. Deze alledaagse, levenloze objecten transformeren in biomorfe objecten die de politiek achter menselijke interactie en de samenleving in het algemeen ter discussie stellen.’

Een paar van mijn vrienden hebben in het leger gediend. Hun verhalen en kracht zijn inspirerend. Daar heb ik veel respect voor.

‘Ik ben afgestudeerd aan de afdeling Interieurarchitectuur en Meubelontwerpen van de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Tijdens de opleiding waren we vooral aan het onderzoeken en experimenteren. De focus lag op de ontwikkeling van een onafhankelijke mentaliteit als ontwerper, een kritische houding ten opzichte van design en sterke empathie. Ik realiseerde me dat dit de perfecte studie voor mij was. Het heeft me gevormd tot de ontwerper die ik nu ben.’

Het is een uitdaging om iets te creëren dat betekenisvol is voor iemand die heeft bijgedragen aan onze vrijheid en veiligheid door zijn eigen leven te riskeren.

‘Ik doe mee aan deze wedstrijd omdat ik het belang van waardering en erkenning voor veteranen inzie. Dit in combinatie met het maken van een kunstwerk voor een evenement waar kunst meestal moeilijk te vinden is, sprak mij echt aan. Het is een interessante en mooie uitdaging om iets te maken dat betekenisvol is voor iemand die heeft bijgedragen aan onze vrijheid en veiligheid door zijn eigen leven te riskeren.

‘Een paar van mijn vrienden hebben in het leger gediend. Hun verhalen en kracht zijn inspirerend. Daar heb ik veel respect voor. We beschouwen onze vrijheid en veiligheid als vanzelfsprekend terwijl iemand anders heeft gevochten voor het leven dat we nu leven. We mogen deze mensen nooit vergeten. Ze zullen nog steeds voor ons vechten als dat nodig is, en ook voor andere mensen ergens anders in de wereld waar vrijheid nog niet zo normaal is als in Nederland. Vrijheid betekent voor mij veiligheid en vertrouwen, waarin individuen vrij zijn in zelfexpressie. Vrijheid is een plek waar positieve rechten de groei van de samenleving beschermen en individuele ontwikkeling stimuleren. Vrijheid is acceptatie en groei.’

5. Gabriel 0

Gabriël Holysz – Polen

‘De reden dat ik meedoe aan deze wedstrijd, is de nieuwsgierigheid naar het onderwerp en de emoties die daarbij horen.’ Gabriël Holysz is een van de 10 ontwerpers die strijden om de Witte Anjerprijs 2020 te ontwerpen voor de Nationaal Comité Veteranendag.

‘Ik ben Gabriel, ik ben 36 jaar oud en ik kom oorspronkelijk uit Polen. In 2006 ben ik naar Nederland gekomen om aan een uitwisselingsprogramma van de Universiteit Utrecht deel te nemen. Destijds studeerde ik Nederlandse taal en cultuur aan de universiteit van Wroclaw. Ik woon nu 14 jaar in Nederland. In die tijd heb ik een opleiding gevolgd aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag op de afdeling Interieurarchitectuur en Meubelontwerpen.’

‘Ik ben afgestudeerd met mijn project “ghb.institute” (Gabriel Holysz Body Institute) en ik heb er verschillende ruimtelijke opdrachten mee gedaan die op de grens van kunst en design liggen. Een van mijn laatste projecten was een flamboyant mobiel podium voor het Eurovisie Songfestival dat in 2021 zal plaatsvinden. Om meer van mijn projecten te zien, kun je mijn website www.ghb.institute bezoeken. Mijn droomproject zou zijn om iets te maken voor Disneyland Parijs of Berghain in Berlijn.’

Een van de formuleringen die ik in mijn concept gebruik, is ‘kwetsbare helden’.

‘De reden waarom ik meedoe aan deze wedstrijd is de nieuwsgierigheid naar het onderwerp en de emoties die daarbij horen. Ik vind het een leuke uitdaging om op zo’n klein formaat sculpturaal te werken. Een van de formuleringen die ik in mijn concept gebruik, is ‘kwetsbare helden’. Deze metafoor wil ik vertalen in het ontwerp. Ik gebruik ook woorden als: kwetsbaarheid en kracht, om veteranen weer te geven. Ik kijk ook naar de manier waarop de woorden bij elkaar komen. ‘

‘Voor mij betekent vrijheid dat je bepaalde dingen niet hoeft te doen. Ik kom uit een land waar ik het socialisme min of meer heb meegemaakt. Polen is ook een sterk katholieke plek waar mensen een zeer ‘traditionele’ wereldbeschouwing hebben. Zowel socialisme als katholicisme bepalen sterk hoe mensen wel en niet moeten leven. Dus niet hoeven te voldoen aan de verwachtingen van de samenleving geven me een gevoel van vrijheid.’

6. Aref 0

Aref Dashti – Iran

‘Ik denk dat er een zekere mate van humanistische ethiek in het werk van veteranen zit. Iets dat land of nationaliteit overstijgt. ’Aref Dashti is 32 jaar oud en komt uit Teheran. Hij is een van de 10 ontwerpers die strijden om de Witte Anjer Prijs 2020 te ontwerpen voor de Nationaal Comité Veteranendag.

‘Ik ben geboren in Teheran, Iran. Ik heb Architectuur gestudeerd aan de Monash University in Melbourne, Australië. In 2014 ben ik naar Nederland verhuisd om te studeren aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten (KABK). Daar heb ik mijn studies in ruimtelijk ontwerp en in het onderwerp ontwerp in zijn algemeenheid voortgezet. Mijn huidige doel is om een gesprek te beginnen over de sterfelijkheid van voortschrijdende technologie.’

Ik creëer werk dat de dualiteit van de onvermijdelijke digitale groei naar voren brengt.

‘Momenteel creëren we in samenwerking met Arjen Witteveen een creatief programma voor basisscholen in Nederland. Het centrale thema van ons programma is het probleem van de levensduur van materialen. We brengen milieuthema’s onder de jongere generatie onder de aandacht en presenteren huidige innovaties om hun perspectief te sturen. De focus van dit programma is het proactief oplossen van dit probleem.’

‘Bij het ingaan van deze wedstrijd was ik bang dat ik geen voorkennis had van het werk van Nederlandse veteranen. Maar na een ontmoeting met een aantal Nederlandse veteranen kwam ik tot het besef dat veteranen bij uitstek de ambassadeurs zijn van de geesteswetenschappelijke connectie en zorg voor de machteloze over de grenzen heen. Hun verbinding met de worstelingen en emoties van de geesteswetenschappen is wat ze vaak mee naar huis nemen.’

“All human beings are members of one frame,

Since all, at first, from the same essence came.

When time afflicts a limb with pain

The other limbs at rest cannot remain.

If thou feel not for other’s misery

A human being is no name for thee.”

  • 13centry poet Saadi Shirazi
7. Bianca 1

Bianca Meilof – Nederland

‘Het object is onderdeel van een ritueel. Een voorwerp waarin het gaat over representatie en de waardering voor een persoon die zich inzet binnen dit veld.’ Bianca Meilof is een van de tien ontwerpers die een concept presenteert voor het ontwerp van de Witte Anjer Prijs 2020 voor het Nationaal Comité Veteranendag. 

‘Ik heb Interieurarchitectuur en Meubelontwerpen gestudeerd aan de KABK. Ik heb voor de academie gekozen om meer autonoom werk te maken en dieper in de mogelijkheden van het creëren te duiken. Mijn fascinatie voor objecten en vormentaal kwam tijdens mijn studie naar voren en daarom ben ik uiteindelijk afgestudeerd in de richting van meubelontwerpen

Vrijheid betekent voor mij dat ik de dingen kan doen die mij inspireren: de vrijheid om te leren, te doen en vragen te stellen.

‘Naast mijn ontwerp- en projectmanagement werk ben ik bezig met de ontwikkeling van mijn eigen projecten omtrent taal, proporties en leesbaarheid. Dit komt meestal in de vorm van objecten, maar zijn ook onderwerpen die ik onderzoek in een ruimtelijke vorm. Het is lastig om te zeggen wat mijn droomproject is. Ik heb een brede range aan interesses dus ik onderzoek de mogelijkheden.’

Ik voel bewondering, maar het is moeilijk te bevatten wat zij zien en mee maken tijdens het werk dat zij doen.

‘Mijn eerste motivatie om mee te doen aan deze wedstrijd komt vanuit het object dat we moeten ontwerpen: Een award. Vanuit het perspectief van een ontwerper een bijzondere opgave omdat het niet enkel het voorwerp is, maar een object dat onderdeel is van een ritueel. Daarnaast bied het de mogelijkheid om mij te verdiepen, in de context, waar dit object zich tot verhoudt.’

‘Toen ik aan dit project begon was ik verbaasd over hoe weinig ik wist over de huidige Nederlandse veteranen, de witte anjer of Defensie. De verhalen van de veteranen zorgden voor meer inzicht binnen het onderwerp. Ze kwamen met een gevoel voor bewondering, naast het besef hoe moeilijk het is om te bevatten wat zij mee maken tijdens het werk dat zij doen. Vrijheid betekent voor mij dat ik de dingen kan doen die mij inspireren: de vrijheid om te leren, te doen en vragen te stellen.’

8. Hatice 0

Hatice Kilinc – Nederland

‘Voor mij het eer om mensen die juist veel voor anderen doen, te laten zien dat ze erg bijzonder zijn.’ Hatice Kilinc is een van de tien ontwerpers die strijdt om de Witte Anjer Prijs 2020 te mogen ontwerpen voor het Nationaal Comité Veteranendag.  

 ‘Ik ben Hatice (31). Dochter van Turkse ouders. Ik ben in 2010 begonnen met de opleiding Binnenhuis-architectuur aan de Koninklijke academie van beeldende kunsten te Den Haag. Voor mij is alles wat zich op deze aarde bevindt toevertrouwd. Mijn taak als ontwerper zal zijn om het te beschermen en eventueel een leven geven. Na mijn studie heb ik gewerkt bij verschillende architectenbureaus, momenteel ben ik werkzaam in Den Haag bij Atelier PRO architekten als ontwerper.’

Voor mij persoonlijk is vrijheid het contact/communicatie tussen het lichaam en de ziel.

‘Voor mij was het een eer om mensen die juist veel voor anderen doen te laten zien dat ze erg bijzonder zijn. Met deze competitie heb ik meer diepte kunnen creëren aan mijn relatie met de veteranen. Hiervoor heen heb ik ze altijd enorm diepzinnig gevonden maar ben ik nooit echt in contact met ze gekomen of meer in het onderwerp gedoken. Ik heb jammer genoeg Veteranendag nog nooit bezocht. Wie weet misschien in 2021.’

‘Ik vind het belangrijk wat voor werk veteranen doen of hebben gedaan. Ze staan in dienst van de veiligheid en vrijheid. Voor mij persoonlijk is vrijheid het contact/communicatie tussen het lichaam en de ziel. Vrijheid is niet alleen iets naar buiten toe maar ook naar jezelf toe. Zo heb je denk ik ook grenzen nodig om vrijheid echt te kunnen ervaren.’

9. Pien 0

Pien Post – Nederland

‘Het is een uitdaging om over dit veelzeggende symbool te mogen nadenken.’ Pien Post is 23 jaar en komt uit de Zaanstreek. Ze is een van de tien ontwerpers die strijdt om de Witte Anjer Prijs 2020 te mogen ontwerpen voor het Nationaal Comité Veteranendag.

‘Sinds ik 6 jaar terug in Den Haag kwam wonen, kon ik eigenlijk niet om Veteranendag heen. In Nederland hebben we vrij weinig aandacht voor militairen in vergelijking met andere landen. Aan de andere kant vind ik het in andere landen soms een beetje te veel machtsvertoon, maar in Nederland vind ik dat Veteranendag, van concerten tot het defilé en online verhalen, hier een balans in heeft gevonden, ook in de verhalen.’

‘Ik kom uit een familie van makers, mijn ouderlijk huis is ontworpen en gebouwd door mijn ouders met hulp van hun ouders. Ook veel meubels of decoraties komen van hun hand. Als ik iets moois zag of bedacht, kon het (na)gemaakt worden. Ik fietste op een fiets die door mijn opa was gelast, speelde in een hoek die door mijn vader was getimmerd, en zat aan de kersttafel met een rok die mijn oma had genaaid. Daardoor heb ik geleerd om gewone spullen op een andere manier te benaderen. Niet iets uitkiezen van een foto, maar jezelf afvragen: “hoe moet mijn fiets/speelhoek/rok er uit zien?”. Die vragen transformeerde later naar “hoe verplaats ik mezelf?”, “hoe speel je?” en “hoe vorm je je eigen identiteit?”. Deze vragen werden de basis van mijn projecten op de kunstacademie.’

Het is een bijzondere mogelijkheid om verhalen van veteranen op een persoonlijkere manier aan te horen.

‘In mijn werk speel ik graag met bestaande symbolen, tekens en verhalen. Door deze te veranderen of ze in een andere context te plaatsen, ontstaat er een nieuwe connotatie. Op die manier probeer ik een ongewone benadering te tonen van het gewone. Voor mijn droomproject zou ik dolgraag in een bestaand archief of collectie duiken. De verhalen, foto’s en objecten zou ik bestuderen om vervolgens bepaalde elementen uit te lichten, te markeren of aan te wijzen in de vorm van een nieuw object dat zich verhoudt tot het heden. Als curator van betekenissen.’

Het is een uitdaging om zo een veelzeggend symbool te mogen creëren.

‘De Witte Anjer Prijs zelf en het overhandigen van zo een prijs zijn symbolen van dankbaarheid, respect en eer. Daarom vind ik het een uitdaging om zo een veelzeggend symbool te mogen creëren voor iemand die deze uitingen meer dan verdient. Ik ben weinig bekend met de wereld van defensie en mijn associaties komen vooral vanuit films, boeken of verhalen van mijn (over)grootouders in de Tweede Wereldoorlog. Wel ben ik me ervan bewust dat ik van geluk mag spreken dat ik ben opgegroeid zonder de confrontatie met conflicten of rampen en hier ben ik erg dankbaar voor.’

‘Om het besef dat dit niet vanzelfsprekend is in leven te houden, en de mensen die ervoor strijden om meer mensen deze onbezorgdheid te kunnen laten ervaren, zijn Veteranendag en de Witte Anjer erg belangrijk. Daarnaast vind ik dit een bijzondere mogelijkheid om verhalen van veteranen op een persoonlijkere manier aan te horen.’

Voor mij is vrijheid is ervan uit te mogen gaan dat je mag zijn wie je bent.

‘De beheersing, vindingrijkheid, het doorzettings- en samenwerkingsvermogen dat bij het werken voor defensie komt kijken, is bewonderenswaardig. Ik vind het ontzettend moedig dat veteranen deze talenten inzetten voor de vrijheid van ons allemaal en daarbij hun eigen thuisbasis en vrijheden achterlaten.’

‘Voor mij is vrijheid om de mogelijkheid te hebben. Zowel in de manier waarop je je uit, als de waardes waarin je gelooft of wie je om je heen verzameld. Vrijheid is ervan uit te mogen gaan dat je mag zijn wie je bent. En vrijheid is ook aan kunnen kaarten wanneer er iets of iemand in de weg zit van het worden van wie je wilt zijn.’

10. Tommy 1

Tommy de Moor – Nederland

‘Het leven en de gemakken die het soms lijkt te brengen, zijn niet van zelfsprekend, hier wordt hard voor gevochten waarna de vruchten geplukt kunnen worden. Dit mag niet en nooit vergeten worden.’ Tommy de Moor is een van de tien ontwerpers die strijdt om de Witte Anjer Prijs 2020 te mogen ontwerpen voor het Nationaal Comité Veteranendag.  

 ‘Ik ben geboren in Haarlem en ben opgegroeid in een klein dorpje genaamd Lisserbroek. Tijdens mijn studie in Den Haag heb ik een liefde ontwikkeld voor deze stad en nu ben ik de trotse bewoner van een heel leuk appartement op de Lange Poten. Met een knipoog ben ik de buurjongen van het Ministerie van Defensie en het Binnenhof.’

‘Ik ben in 2011 gestart met mijn studie aan de KABK voor de richting meubel- en productontwerp (furniture design). In mijn studieloopbaan heb ik mij veelal beziggehouden met het verbeelden van complexe thematieken zoals; nostalgie, tijdelijkheid, vergankelijkheid en de dood. Producten die hieruit voort zijn gekomen zijn onder andere een urn van vissenschubben, een lijkwijde voor doodgeboren baby’s van onder de 24 weken zwangerschap en mijn afstudeerproject: “De verbeelding van sterfelijkheid.”’

Ik vind het geweldig werk om mensen hulp bieden in een periode die voor hen totaal vormloos en ontastbaar is.

‘Na mijn studie heb ik een geweldige twee jaar mogen ervaren door deel te nemen aan 12 exposities met mijn eigen werk. Echter, merkte ik in mijn presentaties dat er ‘iets’ miste. Mijn projecten zijn gerelateerd aan de dood, maar de dood zelf was mij tamelijk onbekend. 1,5 jaar geleden heb ik daarom drastisch een draai gegeven aan mijn beroepsvorm. Ik heb mijn eigen studio stopgezet, het atelier opgezegd en heb mij om laten omscholen tot uitvaartverzorger. Ik vind het geweldig werk om mensen hulp bieden in een periode die voor hen totaal vormloos en ontastbaar is. Ik begeleid families tot en met de uitvaart zelf. Hier komen veel van mijn ervaringen van de academie in terug. Mijn motto is dan ook dat de uitvaart niet zo zeer een evenement is, maar de ultieme start van een individueel rouwproces. Het is dus van belang dat dit voor iedereen zo persoonlijk mogelijk is.’

‘Mijn droom blijft om een ontwerper te worden (of beter gezegd blijven). De informatie en ervaringen die ik nu op steek wil later terugbrengen in mijn werk/ kunst. Ik wil doorgaan met waar ik na mijn studie mee was gestart, maar dan met een volle rugzak aan nieuwe informatie. In de periode van uitvaartverzorger zijn er al heel wat projecten ontstaan die op de plank liggen om tot uiting gebracht te worden. Hierbij gaat het niet om meubelstukken, maar meer om objecten met een gebruikersfunctie of kunstobjecten.’

Veteranendag is in mijn optiek dan ook een eervol podium om deze verhalen in levende lijven te presenteren.

‘Ik ben gevraagd door een oud docent van mij om mee te doen aan de ontwerpwedstrijd voor de Witte Anjer Prijs. Het is altijd een eer om gevraagd te worden en daarom heb ik een geen moment over getwijfeld. Veteranendag was mij bekend, maar ik had er vroeger nog geen connectie mee. Dit is echter veranderd sinds ik uitvaartverzorger ben. Verschillende onderscheidingen en versiersels vliegen me om te oren en vele families vertellen mij met trots wat de overledenen heeft betekend. Hierbij hoor ik veel verhalen over veteranen en oorlogshelden. Zo heb ik de uitvaart verzorgd van Loek Caspers. Het is jammer dat ik de verhalen pas ter ore krijg als iemand al is overleden. Ik ontvang deze als een herinnering en niet meer als levendig verhaal. Veteranendag is in mijn optiek dan ook een eervol podium om deze verhalen in levende lijven te presenteren. Het leven en de gemakken die het soms lijkt te brengen, zijn niet van zelfsprekend, hier wordt hard voor gevochten waarna de vruchten geplukt kunnen worden. Dit mag niet en nooit vergeten worden.’

‘Ik vind ‘vrijheid’ en bijvoorbeeld ‘geluk’ zeer abstracte termen. Het is iets wat niet behaald kan worden omdat de mens zich altijd weet aan te passen. Vrijheid voelt voor mij als een proces van verlangen. Iets waar we naar toe willen, een gevolg. Vrijheid voor mij zou ik beschrijven als; het sublieme van een balans, een balans die van de grootste- naar de kleinste schaal gaat, van de gehele mensheid tot aan het individu.’