Genomineerden Witte Anjer Prijs 2026 - Noord-Holland
In de provincie Noord-Holland zijn André Meulemans en Remco Harsveld genomineerd voor de Witte Anjer Prijs 2026. Zij zijn voorgedragen door commissaris van de Koning Arthur van Dijk vanwege hun inzet voor het thuisfront. Ter gelegenheid van hun nominatie zijn André en Remco geïnterviewd. Op deze pagina lees je hun verhaal.
Voor André Meulemans kwam het woord ‘veteraan’ pas laat echt binnen. Jarenlang voelde hij zich er niet één, tot een ontmoeting bij de Dodenherdenking in zijn eigen dorp Dirkshorn. Een andere veteraan sprak hem aan, regelde een uitnodiging voor Veteranendag en vanaf dat moment begon het te bewegen. Het veteranengevoel en ook zijn betrokkenheid bij anderen.
Die betrokkenheid groeide uit tot iets groters. André werd de drijvende kracht achter het Veteranen Ontmoetings Centrum (VOC) in Schagen: een plek waar veteranen binnen kunnen lopen, koffie drinken en hun verhaal kwijt kunnen. Want thuis lukt dat lang niet altijd. “Je kunt het wel vertellen,” zegt hij, “maar ze snappen het toch niet.” In het VOC hoeft dat ook niet uitgelegd te worden, daar is herkenning vanzelfsprekend.
Toch betekent dat niet dat het thuisfront minder belangrijk is. Integendeel. André weet uit eigen ervaring hoe zwaar het kan zijn voor de mensen om een veteraan heen. Na zijn uitzending naar Bosnië in 1996, waar hij als geneeskundig militair diende, bleef de impact lang voelbaar. Drie maanden na terugkeer verliet hij de dienst. Jaren later volgde een diepe terugval: hij verloor zijn werk, raakte aan de drank en zijn gezin kwam onder druk te staan. Het thuisfront droeg die last mee. Juist daarom vindt André dat er veel meer aandacht moet komen voor het thuisfront. Niet alleen erkenning, maar ook concrete betrokkenheid. “In het VOC proberen we dat actief te doen: partners en familie worden nadrukkelijk uitgenodigd bij activiteiten, van bijeenkomsten tot barbecues. Het doel is simpel: veteranen en hun thuisfront niet los van elkaar zien, maar als één geheel.”
Ook in zijn andere initiatieven staat dat centraal. Bij de Invictus Games, waar André meerdere keren aan deelnam, merkte hij hoe essentieel steun van thuis is. De weg ernaartoe vraagt tijd, energie en opoffering. Niet alleen van de veteraan zelf, maar ook van de mensen om hem heen. Na jaren van worsteling brachten juist die ervaringen hem weer vooruit. Via sport, via lotgenoten, maar ook dankzij het thuisfront dat bleef. Inmiddels zet André zich met dezelfde energie in voor anderen, onder meer via initiatieven als Veteranen Modelbouw en Stichting Return to Base, waar ook het thuisfront een vanzelfsprekende plek heeft.
Zijn nominatie voor de Witte Anjer Prijs kwam voor hem als een verrassing. Maar wie ziet wat hij doet, begrijpt waarom. André bouwt niet alleen aan een plek voor veteranen, hij bouwt aan verbinding. En daarin is het thuisfront geen bijzaak, maar het fundament.
Voor Remco Harsveld is het woord ‘veteraan’ geen vanzelfsprekend label. Hij diende begin jaren ’90 als marinier in Cambodja, een missie die hij omschrijft als bijzonder, maar relatief rustig. Wat hem is bijgebleven, is de onderlinge band: “Je zit daar met jonge gasten, ver van huis, en je bent volledig op elkaar aangewezen.” Het thuisfront speelde een belangrijke rol. “Die brieven van thuis waren echt houvast, en het idee dat er mensen op je wachten. Al besef je de impact daarvan pas veel later.”
Die betekenis van het thuisfront kreeg voor Remco een diepere lading na een tragisch moment tijdens zijn opleiding. In 1997 overleed zijn buddy, Rémon Budding, na een zware navigatieoefening in de polder. Remco was als laatste bij hem. Vanaf de dag van de uitvaart ontstond er een band met de familie van Rémon, een band die nooit meer is verdwenen.
Wat begon als betrokkenheid, groeide uit tot een jarenlange, wederzijdse relatie. Remco bezocht de ouders en zus van Rémon en heeft ook altijd contact gehouden met diens toenmalige vriendin. Zij kwamen bij elkaar thuis en zelfs zijn eigen ouders raakten betrokken. Het contact kende intensieve periodes en momenten van stilte, maar het verdween tot op de dag van vandaag nooit. Voor de familie was Remco een verbinding met hun zoon, broer en partner. Voor Remco werd het een vanzelfsprekend onderdeel van zijn leven.
Hij nam het initiatief voor een plaquette op de plek van het ongeval en zorgde later voor een blijvende herinnering bij de Van Ghentkazerne. Ook bracht hij de betrokken mariniers regelmatig samen om stil te staan bij die nacht. Daarmee hield hij niet alleen de herinnering levend, maar gaf hij ook ruimte aan verwerking.
Daarnaast deelde Remco zijn verhaal met nieuwe generaties militairen. In opleidingen sprak hij over de gebeurtenis zelf en ook over de impact op het thuisfront en over de mensen die achterblijven en moeten leren leven met verlies. Wat Remco deed, noemt hij zelf niet bijzonder. Voor hem was het logisch. Maar juist in die vanzelfsprekendheid schuilt de kracht van zijn verhaal. Hij zag wat nodig was en handelde daarnaar.
Pas nu, als vader, beseft hij wat zijn eigen uitzending ooit voor zijn ouders moet hebben betekend. “Het thuisfront is voor mij geen abstract begrip meer. Het is een wereld van mensen die meeleven, meedragen en soms achterblijven met gemis.” Remco laat zien dat zorg voor het thuisfront niet stopt na een missie. Soms begint die daarna pas echt.