In de ogen van: Jef Conings en Rianne Volkering
Met de portretserie ‘In de ogen van’ kijken we in de ogen van veteranen van verschillende generaties en van uiteenlopende uitzendingen. Ze delen hun kijk op het veteraan zijn, hun uitzending en het leven daarna. In dit deel kijken we in de ogen van Jef Conings en Rianne Volkering.
Fotografie door Joni Israeli op Nederlandse Veteranendag 2025.
‘Ik denk dat als er ooit oorlog was uitgebroken, dan waren we ten dode opgeschreven.’
“Wat mij het meest is bijgebleven, is de vriendelijkheid van de Papuas. Wij hadden destijds de macht om hen te beschermen, en dat voelde als een grote verantwoordelijkheid.”
Jef Conings diende bij de marine in Nieuw-Guinea in 1962. “Ik herinner me nog dat één Papua bij ons kwam om de was te doen. Achteraf werd hij aan de kant gezet. Dat heeft me altijd dwarsgezeten. Het voelde oneerlijk, en tot op de dag van vandaag blijft dat wringen.”
“Soms denk ik: als er ooit werkelijk oorlog was uitgebroken, waren we waarschijnlijk ten dode opgeschreven. Ons enige voordeel was dat de mensen uit de kampong ons steunden.”
Jef is elk jaar aanwezig tijdens Veteranendag. “Het is een prachtig initiatief, je voelt dat er waardering is voor wat je hebt gedaan. Voor mij is het ook een dag van gezelligheid en herkenning, om collega’s weer te zien en samen herinneringen op te halen.” Maar boven alles is het de kameraadschap die het zo bijzonder maakt voor hem. “Dat gevoel raak je nooit kwijt.”
‘Vroeger durfde ik niet eens te zeggen dat ik Libanonveteraan was.’
Rianne Volkering diende in 1982 in Libanon. “Elke dag was intens. Ik zat daar toen de Israëli’s binnenvielen.”
Voor de uitzending hield Rianne zich helemaal niet bezig met politiek. “Ik was alleen maar bezig met uitgaan in Den Haag. Ik had geen idee waar Libanon lag voordat ik erheen ging. En dan zat je opeens in een oorlogsgebied. Dat kun je eigenlijk niet beschrijven.”
Rianne is inmiddels elk jaar aanwezig op Veteranendag. “Het ontmoeten van maatjes, de gezelligheid, de samenhorigheid, dat is het mooiste. En natuurlijk het enthousiasme van burgers, de dankbaarheid en de interesse.”
Die waardering is extra bijzonder, vertelt ze, omdat het vroeger heel anders was. “Toen we terugkwamen, werden we echt verguisd. Je durfde niet eens te zeggen dat je een Libanonveteraan was. Door initiatieven als Veteranendag kwam die waardering terug. En nu kan ik dat met trots uitdragen.”