In de ogen van: Dick Breeuwer & Hans van Putten
Met de portretserie ‘In de ogen van’ kijken we in de ogen van veteranen van verschillende generaties en van uiteenlopende uitzendingen. Ze delen hun kijk op het veteraan zijn, hun uitzending en het leven daarna. In dit deel kijken we in de ogen van Dick Breeuwer en Hans van Putten.
Fotografie door Joni Israeli op Nederlandse Veteranendag 2025.
‘Zelfs in de donkerste momenten vonden mensen troost bij elkaar.’
“Degenen die naar Nieuw Guinea uitgezonden zijn geweest zijn nu de oudste oorlogsveteranen. Ik herinner me vooral de mooie dingen; dat vind ik belangrijk.
Ondanks dat ik de oorlog van ’40–’45 heb meegemaakt en veel ellende heb gezien, blijven
herinneringen aan saamhorigheid en kleine momenten van menselijkheid sterk in mijn geheugen.”
“Met kerst probeerden we de spanning samen met de lokale bevolking te verlichten door met elkaar liederen te zingen en te delen wat we aan eten hadden. Het was een klein gebaar, maar het maakte een groot verschil. Zelfs in de donkerste momenten vonden mensen troost bij elkaar, en ik probeer die momenten altijd te koesteren.”
“Ik ben heelhuids thuisgekomen en daar ben ik dankbaar voor. Tegenwoordig vertel ik mijn verhaal aan leerlingen en draag ik bij aan erkenning. Het terugzien van oude maten en het besef van wat we samen hebben doorstaan, geeft Veteranendag betekenis en maakt dat ik trots ben op mijn tijd bij de mariniers.”
‘Mijn verhaal is positief: een handicap is pas een handicap als je dat denkt.’
“Toen wij aankwamen voelde het alsof we honderden jaren teruggingen. De huizen, kleding en cultuur waren compleet anders. De voorlichting leek vakantieachtig, maar als blauwhelm kom je soms onverwachts in een crisis.”
“Na vier maanden gebeurde een ongeluk met een handgranaat. Ik verloor mijn handen en bijna mijn onderbenen, maar die kon ik behouden. Het licht was fel, ik werd achteruit geslingerd en klapte in elkaar. Mijn maat was meteen bij me. Het kamp werd beschoten en de helikopter kon niet vliegen. Uiteindelijk werd ik overgevlogen naar Israël voor oogoperaties en daarna naar Nederland.”
“Het kostte tijd om mezelf weer te vinden in de maatschappij. Ik richtte een veteranencafé op, hielp anderen en vond een nieuwe balans in het leven. Mijn verhaal is positief: een handicap is pas een handicap als je dat denkt. Ik ben PTSS-vrij en leef volgens mijn motto: ‘We don’t remember the days, only the moments.’”