Stichting Veteranen Midden-Groningen: "We brengen mensen bij elkaar, dat is onze kracht"

Wat begon als een initiatief van twee veteranen groeide uit tot een beweging met regionale impact. Stichting Veteranen Midden-Groningen werd in 2022 opgericht, met de wens om Veteranendag op een nieuwe manier te vieren: open, verbindend en eigentijds. “We vroegen jongeren wat ze bij het woord ‘veteraan’ voelden. Hun antwoorden gingen over oorlog en verdriet. Wij wilden iets creëren dat ruimte biedt aan ontmoeting en trots,” vertelt voorzitter Hinri Mast. Het werd een jaarlijks festival, met muziek, eten, militaire voertuigen en verhalen.

De kern is verbinding. Tussen veteranen onderling, tussen generaties, maar ook met burgers en instanties. “Pas als je een veteraan ontmoet, begrijp je wat hij of zij heeft meegemaakt. Dan kun je echt waardering voelen,” zegt Hinri. Op het festival ontstaan die ontmoetingen vanzelf, zonder te veel formele toespraken of podium, maar in een informele sfeer, waar verhalen gedeeld worden van mens tot mens.

Wat begon met een viering, groeide uit tot een bredere gemeenschap. Maandelijks komen tientallen veteranen samen in het Veteranencafé. “Soms herkennen ze elkaar van vroeger. Soms delen ze voor het eerst hun verhaal. Er ontstaan vriendschappen, steun, herkenning,” aldus Hinri. Ook buiten de gemeentegrenzen wordt de stichting inmiddels gevonden. Gemeenten kloppen aan voor advies, veteranen uit heel Noord-Nederland sluiten zich aan. “We zijn geen instelling, geen club met poespas. We zijn gewoon zes veteranen, ondersteund door vrijwilligers, familie en partners, die er willen zijn voor anderen.”

Hinri diende bij de Luchtmobiele Brigade en werd in 2004 uitgezonden naar Irak. De ervaringen die hij daar opdeed, vormen mede de stille drijfveer achter zijn inzet voor de gemeenschap van veteranen in zijn regio.

De impact is voelbaar. Een man met hulphond, die zich jarenlang nergens welkom voelde, bezoekt het festival inmiddels elk jaar, met zijn gezin. De nominatie van de stichting voor de Witte Anjer Prijs kwam onverwacht, maar voelde als erkenning voor jarenlange inzet. “We zijn trots, maar blijven wie we zijn. We doen dit niet voor onszelf, we doen dit voor de veteraan die eindelijk zegt: “Hier kan ik mezelf zijn.”

Michel Basten diende onder meer bij de Luchtmobiele Brigade en werd in 1994 uitgezonden naar Bosnië, waar hij als geneeskundig militair onderdeel was van Dutchbat I. De ervaringen uit die tijd dragen veel veteranen een leven lang met zich mee. “Tijdens een uitzending is er weinig ruimte voor emoties, maar jaren later haal je die herinneringen toch weer naar boven.”

Michel leerde de stichting kennen via vrijwilligerwerk bij een inloophuis. Nu bezoekt hij als veteraan het Veteranencafé en het jaarlijkse festival. Wat hem trof, was de oprechte sfeer van vertrouwen en verbinding. Geen formeel praatprogramma of afstandelijke setting, maar een omgeving waarin broederschap voelbaar is. 

Wat de stichting daarnaast bijzonder maakt, is dat de verbinding niet stopt bij de veteraan. Ook het thuisfront wordt nadrukkelijk meegenomen in de ontmoetingen. Partners en naasten voelen zich welkom en vinden ruimte om ervaringen te delen, iets wat op veel plekken nog ontbreekt. De stichting begrijpt dat erkenning voor veteranen pas compleet is als ook hun omgeving wordt gezien. De activiteiten van de stichting zijn laagdrempelig, maar doordacht. In het veteranencafé of tijdens het festival ontstaat op natuurlijke wijze dat gevoel van kameraadschap dat veel veteranen missen na hun diensttijd. Of iemand nu in Bosnië, Afghanistan of Libanon heeft gediend, die gedeelde achtergrond schept meteen een band. Het is bijzonder hoeveel veteranen zich aangesproken voelen door de sfeer en aanpak van de stichting, zelfs zij die zich elders moeilijk verbonden voelen.

Het festival laat treffend zien hoe de stichting letterlijk de deuren opent naar de samenleving. Burgers worden betrokken, er ontstaat verbinding, en waardering voor veteranen wordt tastbaar. Er komen mensen van ver buiten Midden-Groningen. Sommigen rijden tientallen kilometers om erbij te kunnen zijn. “Ze zouden zich eigenlijk Stichting Veteranen Véél Verder dan Midden-Groningen moeten noemen.”

De zichtbaarheid van de stichting groeit, net als de waardering vanuit gemeenten, instanties en burgers. “Het is geen hulporganisatie, maar wel een plek waar je wordt gezien, waar je op adem mag komen, of waar iemand je helpt als dat nodig is.” De nominatie voor de Witte Anjer Prijs voelt dan ook terecht voor Michel. “Deze stichting belichaamt erkenning, verbondenheid en toewijding op een manier die écht werkt. Ze laten zien waar de Witte Anjer voor staat.”