Draagploeg Veteranen Luchtmobiele Brigade: "De Draagploeg Veteranen Luchtmobiele Brigade biedt houvast voor velen."
Draagploeg Veteranen Luchtmobiele Brigade is genomineerd voor de Witte Anjer Prijs 2025. Ter gelegenheid van hun nominatie werden commandant Patrick de Groot en plaatsvervangend commandant Henk Tukker geïnterviewd. Op deze pagina lees je over de organisatie en zijn verrichtingen.
‘De Draagploeg Veteranen Luchtmobiele Brigade biedt houvast voor velen.’
De Draagploeg Veteranen Luchtmobiele Brigade (DVLMB) ontstond uit verlies, kameraadschap en diepe verbondenheid. Toen sergeant-majoor Patrick de Groot in 2021 vernam dat zijn oude maat Fred Simmelink, zijn rustpunt tijdens hun gezamenlijke uitzending met Dutchbat I naar Srebrenica, was overleden, voelde hij dat hij iets moest doen. Wat begon als een laatste eer aan een kameraad, groeide uit tot een gedragen initiatief met diepe impact.
De draagploeg, gevormd uit een gezonde mix van actief dienende militairen en veteranen van de Luchtmobiele Brigade, vormt een brug tussen generaties. Het idee van samen dragen, letterlijk en figuurlijk, creëert een gevoel van thuiskomen, van ergens bij horen. Niet alleen voor de nabestaanden van de overledene, maar ook voor de dragers zelf biedt de ploeg structuur, erkenning en verbondenheid. Voor velen is het een manier om zingeving te vinden in het (post-)actieve militaire leven. “Vrijwillig is niet vrijblijvend,” benadrukt Patrick. Lid zijn betekent volledige toewijding, bij leven en dood.
De kracht van de DVLMB blijft niet onopgemerkt. Andere krijgsmachtonderdelen, zoals de Marine, hebben zich laten inspireren door het initiatief. Er is geen rivaliteit, maar samenwerking, kennisdeling en vriendschap. Met de draagploegen van het Korps Mariniers en de UNIFIL-veteranen wordt gesproken over gezamenlijke trainingen en elkaar inspireren. De DVLMB is daarmee één van de katalysatoren voor een bredere beweging van waardige uitvaartbegeleiding binnen Defensie.Elke uitvaart die de ploeg verzorgt, inmiddels negen, wordt met de grootste zorg en eer uitgevoerd. De symboliek van het schouderen van een kameraad naar zijn of haar laatste rustplaats raakt diep. Het biedt troost aan de nabestaanden, onderstreept de kameraadschap en laat zien: je wordt niet vergeten.
De nominatie voor de Witte Anjer Prijs bracht de ploeg onverwachte erkenning. “Het strekt ons tot nederigheid,” zegt Patrick. “Of we winnen of niet maakt voor ons niet uit. De waardering zit in hoe mensen naar ons kijken, in de warmte die we terugkrijgen. Het is geen erkenning voor een individu, maar voor de hele ploeg, de mannen die in stilte dragen, letterlijk en figuurlijk.”
Voor Patrick, vier keer uitgezonden, driemaal naar Bosnië en eenmaal naar Afghanistan, is de draagploeg het tastbare bewijs van waarom hij ooit voor Defensie koos: opstaan tegen onrecht en zorgen voor je kameraden. Tot het einde aan toe.
‘Rangen en standen vervagen onder de kist.’
Voor Henk Tukker voelde het als een roeping, niet als een keuze. Toen hij jaren geleden een oproep op Facebook zag voor deelname aan de Draagploeg Veteranen Luchtmobiele Brigade, wist hij direct: “Dit is waar ik moet zijn.” Hoewel hij zijn uniform inmiddels had verruild voor een baan als ambulancebroeder, was het contact met de Luchtmobiele Brigade nooit echt verbroken. Reünies, veteranendagen, de kameraadschap,het bleef trekken.
De draagploeg, die veteranen van de Luchtmobiele Brigade eervol naar hun laatste rustplek begeleidt, bood iets wat hij miste sinds hij Defensie verliet: verbondenheid en kameraadschap. “Elke keer dat ik met de ploeg samenkom, voelt het als thuiskomen,” zegt hij. Het werd voor hem meer dan een ceremonie. Het is een missie geworden, een manier om betekenis te geven, in stilte, zonder schouderklopjes.
Henk begon als drager, maar meldde zich al snel aan voor een rol met meer verantwoordelijkheid. “Ik had geen ervaring met het ceremoniële aspect van militaire begrafenissen, maar ik voelde dat ik meer kon betekenen,” zegt hij. Hij werd commandant van de draagploeg, één van drie. Een taak die precisie, overzicht én empathie vraagt. “Je moet letterlijk in spiegelbeeld kunnen denken,” legt hij uit, “je bepaalt het ritme, de rust en de richting van het geheel. De kist mag nooit je focus verliezen.” Regelmatig oefent hij commando’s thuis in de woonkamer, met een denkbeeldige draagploeg.
Wat hem bijzonder raakt, is de gelijkwaardigheid binnen de groep. Rangen en standen vervagen onder de kist. “Een soldaat kan commandant zijn terwijl een officier draagt. Dat zegt alles over wie we zijn.”
Voor Henk, uitgezonden naar Srebrenica als onderdeel van Dutchbat I, heeft het werk bij de draagploeg ook een helende werking. “Veel van ons hebben een rugzakje. Maar hier vinden we structuur en betekenis. We voelen ons weer onderdeel van iets groters.”
De nominatie voor de Witte Anjer Prijs kwam als een verrassing. Patrick de Groot, initiatiefnemer van de ploeg, belde hem met de woorden: “Zit je of sta je?” Henk was er stil van. “Het is erkenning voor het werk dat we bewust in de schaduw doen. En juist daarom voelt de nominatie zo groot en bijzonder.”