Stichting Veteranencentrum De Oude Stomp: “Voor veteranen met PTSS is bezig zijn vaak het beste medicijn.”

Peter Fröling is voorzitter van De Oude Stomp, een stichting waar veteranen met PTSS terechtkunnen voor rust, herkenning en vooral: ruimte om zichzelf te zijn. De nominatie voor de Witte Anjer Prijs 2025 voelt voor hem als een kroon op het werk. “Niet alleen voor mij, maar voor iedereen die zich inzet, de vrijwilligers, de bezoekers, hun families. Het is erkenning voor wat deze plek betekent.”

De Oude Stomp ontstond vanuit de zorg van een jonge dochter. Haar vader zat een jaar lang intern in behandeling. “Ze zei: straks komt-ie thuis, dan gaat het weer fout. Hij moet wat te doen hebben.” Omdat hij met andere veteranen vaak over auto’s sprak, huurden ze een ruimte op een industrieterrein in Alphen aan den Rijn. Twee jaar later werd het een officiële stichting, mede dankzij sponsoren als de gemeente Alphen aan den Rijn.

“Alles hier is opgebouwd uit donaties,” vertelt Peter. “We liepen garages binnen, vertelden ons verhaal en kregen een hefbrug, sleutels, gereedschap. Nu hebben we een volwaardige werkplaats: auto’s, brommers, hout, lassen. Alles is mogelijk.”

Veteranen vinden er vooral een veilige plek. “Sommigen komen alleen om even koffie te drinken. Anderen sleutelen de hele dag. Je hoeft je verhaal niet uit te leggen. Of juist wél: tien keer, als dat nodig is. Je bent welkom.” Ook het thuisfront wordt niet vergeten. “Partners en kinderen zijn altijd welkom. Want PTSS raakt nooit alleen de veteraan.”

Deelnemers komen uit het hele land, vaak met weinig middelen. “Dan helpen we. Met onderdelen, met kennis, met meedenken. Voor veteranen met PTSS is bezig zijn vaak het beste medicijn.”

Peter is zelf veteraan en nuldelijns ondersteuner: iemand die luistert, helpt als het kan, en doorverwijst als het nodig is. “Eenmaal met Functioneel Leeftijd Ontslag wilde ik wat voor én met veteranen doen, gezien mijn eigen ervaringen. Ik voelde me hier gelijk betrokken. Nu ben ik voorzitter.”

Wat hem het meest raakt, is de inzet van zijn team. “We draaien vijf dagen per week op vrijwilligers. Dat is een belasting, maar ze doen het vanuit hun hart. En de bezoekers… Die pakken hun leven weer op. Dat is hun eigen verdienste, en dat van de mensen om hen heen. Daar heb ik diep respect voor.”

Voor Erick Schoone-Bode is De Oude Stomp meer dan een werkplaats. Het is een plek waar hij zich thuis voelt, vanaf het eerste moment dat hij binnenkwam. “Ik weet niet precies waarom, maar ik voelde het meteen: dit klopt. Hier zitten gelijkgestemden.”

Erick is veteraan en kampte lange tijd met PTSS. “Ik heb in voormalig Joegoslavië gezeten, in de bevoorrading. Ik heb daar wel een kras opgelopen.” Bij De Oude Stomp vond hij wat hij nergens anders vond: rust, herkenning en ruimte. “Als het even niet gaat, mag je er gewoon zijn. Je hoeft niet te praten. Soms zit ik gewoon te sleutelen in mijn eigen bubbel. En dat is goed.”

Wat De Oude Stomp voor Erick bijzonder maakt, is dat het een plek is van veteranen, vóór veteranen. Er is geen druk, geen verwachting, alleen de uitnodiging om mee te doen. “Sommigen komen alleen voor een bak koffie, anderen willen meteen iets aanpakken. Alles mag. Niks moet.”

Zelf is Erick technisch onderlegd en helpt hij regelmatig anderen in de werkplaats. “We hebben geen geld, maar wel kennis. Als iemand blijft hangen of niet weet waar te beginnen, help ik diegene graag op weg. Soms letterlijk: met het bouwen van onderdelen. Soms gewoon door even met iemand te praten.”

In de loop der jaren is Erick steeds meer betrokken geraakt. Hij springt bij als vrijwilliger, houdt de werkplaats draaiende als het nodig is, en deelt zijn ervaring met nieuwe bezoekers. “Ik heb zelf ervaren wat het betekent als je vastloopt. En ik weet hoe belangrijk het is als er dan iemand is die zegt: kom maar, je bent welkom.”

De nominatie voor de Witte Anjer Prijs voelt als terechte erkenning. “Dit is voor iedereen die hier binnenkomt. De Oude Stomp verdient het, omdat het levens verandert. Gewoon, door er te zijn.”