Sander Aarts: "Jullie wonen aan de goede zijde van de aardbol"
In aanloop naar de Nederlandse Veteranendag van 2025 vragen we speciale aandacht voor het thema Vrede en Veiligheid. Onder druk van meerdere conflicten in de wereld, is het goed om te beseffen dat veteranen altijd klaarstaan om de samenleving te beschermen, koste wat kost. Vrede en Veiligheid zijn voor veteranen geen abstracte begrippen, maar een doel waarvoor zij zich onvoorwaardelijk inzetten of in hebben gezet. In deze columnreeks vertellen vier veteranen wat Vrede en Veiligheid voor hen betekenen, met vandaag:
Sander Aarts
In zijn boek ‘Niet te breken’ schrijft Sander Aarts een brief aan zijn kinderen, vlak voor hij op missie gaat. Het is een afscheidsbrief, die zijn kinderen zouden ontvangen mocht hij sneuvelen tijdens zijn missie. Een fragment uit deze brief, lees je hier onder:
Op dit moment voel ik me niet zo stoer. Sterker nog, ik heb een brok in mijn keel en ik begrijp niet dat ik dit mezelf en vooral jullie aandoe. Als ik daar zo’n nobele taak ga doen, waarom voelt het dan vanbinnen dat ik verscheurd wordt om jullie te verlaten. Want zo voelt het. Zo’n laatste week voor vertrek is echt een hel. Constant het vertrek in gedachten en het moment dat ik jullie de laatste knuffel geef. Wat een klotemoment zeg. Het liefst zou ik nu vertrekken zonder jullie in de ogen te kijken en later een berichtje sturen. Zo stoer voel ik me nu. Momenteel voel ik me de slechtste vader en echtgenoot die er bestaat. Ik laat mam alles alleen opknappen en als er iets met jullie of mama aan de hand is, kan ik niet zomaar even thuiskomen. En voor wat? Op mijn werk hebben we gezegd dat emoties gelul zijn en dat je ze kan uitschakelen. Ik ben dan waarschijnlijk een slechte marinier want het huilen staat me nader dan het lachen. Ik weet niet of jullie deze kant van die stoere vader willen leren kennen, maar het is wel de waarheid.
‘Nederland is een van de veiligste landen om in te wonen en een van de grootste hedendaagse zorgen is dat je slecht wifibereik hebt’
Met deze brief wil ik jullie een klein beetje vertellen wie ik was, en een laatste persoonlijk bericht sturen. Het kan zomaar zijn dat het alleen maar meer vragen oplevert. Of dat je beeld van jullie ‘stoere vader’ verandert. Dan zij dat maar zo. Toch wil ik nog wat meegeven. Aangezien ik aan de rest van de opvoeding niets meer kan toevoegen. Ik heb inmiddels veel van de wereld gezien en ook de nodige ellende. Jullie realiseren je het misschien nog niet, maar jullie wonen aan de goede zijde van de aardbol. Nederland is een van de veiligste landen om in te wonen en een van de grootste hedendaagse zorgen is dat je slecht wifibereik hebt. Geloof mij, dat is zo erg nog niet. Probeer een beetje te relativeren als het tegen zit. Daar komt het op neer. Het liefst geef ik jullie nu allemaal tegeltjeswijsheden mee waar je aan moet denken in het leven, maar ik vrees dat het weinig zin heeft. Je moet het toch allemaal zelf doen. Zorg in ieder geval dat je het niet in je eentje doet. Ik kan het niet laten: toch een tegeltjeswijsheid.
Hoe rond je in godsnaam een afscheidsbrief af? Ik heb geen idee of ik ‘van boven’ alles in de gaten ga houden, ik ben daar nog nooit geweest. Ik weet wel dat als ik mijn laatste adem ga uitblazen, dat ik dat met een glimlach zal doen door aan jullie te denken. Met de wetenschap dat ik de wereld ga achterlaten met zo’n fantastisch gezin en bijzondere en lieve kinderen.
