“In totaal ben ik op tien missies geweest. Ik ben naar Kosovo, Macedonië, Irak en vijf keer naar Afghanistan geweest. Tijdens mijn laatste missie kwamen voor mij alle factoren van het militaire vak samen. Ik werkte samen met de Afghanen, maar ook met Australiërs en ik gaf leiding aan een groep Nederlandse militairen. Door een bermbom kwam voor mij een abrupt einde aan deze missie. Een collega en vriend overleed door het ongeluk en ik raakte gewond. Toen ik naast het wrak van de auto lag dacht ik dat het nog meeviel. Het deed pijn, maar ik gaf mezelf valse hoop. Ik dacht op korte termijn weer aan het werk te kunnen. Dat was helaas niet het geval.

Ik sportte voor het ongeluk niet heel regelmatig, maar door het ongeluk zat ik lange tijd in het revalidatiecentrum in Doorn. Mijn beide benen waren ernstig beschadigd. Ik zat daarom lange tijd in een rolstoel. Ik kon bijna niets meer en dat was heel saai. Ik had daardoor alle tijd om na te denken over wat ik nu echt belangrijk vind in het leven. Ik bekeek onder anderen filmpjes van mensen die van bergen afsprongen en dacht; dat wil ik ook!

Tijdens de revalidatieperiode heb ik hard gewerkt om mijn rechterbeen weer te kunnen gebruiken. Dit is gelukkig gelukt. De artsen gaven aan dat de revalidatie daarmee klaar was. Voor mijn linkerbeen konden ze mogelijk over tien tot vijftien jaar iets betekenen. Tot die tijd zou ik dan in een rolstoel moeten zitten. Ik ben heel koppig. Deze conclusie van de artsen accepteerde ik niet zomaar. Ik zag iemand met een prothese lopen en dat wilde ik ook. Het was een risico, maar ik heb ervoor gekozen om een deel van mijn been te laten verwijderen. Ik heb er geen moment spijt van gehad.

Niemand ziet dat ik een prothese heb. Als ik wil kan ik gewoon anoniem over straat. Met die prothese kan ik eigenlijk alles weer. Ik doe nu alleen nog dingen die ik leuk vind. Op 29 augustus doe ik bijvoorbeeld mee aan het Nederlands Kampioenschap wingsuit springen op Texel. De zomerperiode is perfect voor het springen. Mooie blauwe lucht en geen wolken, dat zijn ideale omstandigheden om te springen.

Voor mijn gevoel hebben mensen soms het idee dat veteranen mensen met PTSS zijn. Ik heb veel meegemaakt op missie. Toch lig ik er niet elke nacht wakker van. Natuurlijk zijn er ook voor mij lastige momenten. Maar ik vertel graag mijn verhaal, zodat mensen kunnen zien dat je nog steeds positief in het leven kan staan, ook als je zoiets meemaakt als ik in Afghanistan”.

Wil je meer lezen over wingsuit springen kijk dan op de Facebook pagina van Rob: http://www.facebook.com/Bionic.Rob

 

Meer verhalen