Twintig jaar geleden was Pim op missie in Bosnië. Vorig jaar, tijdens een bezoek aan het land, werd hij geraakt door het grote verschil tussen toen en nu. Mede geïnspireerd door zijn missie-ervaring werkte Pim een tijd als woonbegeleider bij een noodopvang voor vluchtelingen. Ook is hij voorzitter van Stichting Veteranen Hart van Brabant.

‘In de zomer van 2015 keerde ik met een aantal veteranen van Dutchbat 2 en 3 en het Transportbataljon terug naar Bosnië. Een wereld van verschil met mijn eerste keer in Bosnië. Twintig jaar geleden was ik er op missie als ambulancechauffeur. Ik reed achter de konvooien voor het geval er iets gebeurde. Gelukkig hoefde ik niet veel mensen te behandelen. Ik was nog een van de laatsten met dienstplicht en heb maar anderhalf jaar gediend bij Defensie. Achteraf gezien had ik langer willen blijven: het gevoel van kameraadschap en van samen ergens voor staan sprak me enorm aan.

Pim, geportretteerd door Jules Calis, tijdens de reis naar Bosnië

In 2015 keerden we zoals gezegd terug om deel te nemen aan een festival in Srebrenica. Daar gingen wij in gesprek met Bosnische studenten en de Moeders van Srebrenica, over de oorlog, over hun ervaringen en over de onze. Het was gek om er terug te komen na zoveel tijd. Het opmerkelijke is dat er op de ene plek nog duidelijke oorlogstekenen te zien zijn, zoals gebouwen met gaten van de mortierinslagen, terwijl er op andere plaatsen niets meer te zien was. Waar wij vroeger gewapend rondliepen, zitten mensen nu gezellig op een terras. “Hotel Nunspeet”, onze compound, is nu weer een mooi en goedlopend hotel. Er is beweging. Mensen lopen op straat. Het gaf me een goed gevoel omdat ik besefte dat ik er destijds niet voor niets was geweest. Onze missie heeft effect gehad.

Waar wij vroeger gewapend rondliepen, zitten mensen nu op het terras

Door mijn tijd bij Defensie weet ik dat mijn kracht ligt in het helpen van mensen. Daarom ben ik op zeker moment gaan werken als woonbegeleider bij een noodopvang voor asielzoekers. Ik stimuleerde bewoners om mee te doen aan activiteiten en hielp ze bij van alles en nog wat. De noodopvang was een tijdelijke oplossing en is inmiddels gesloten, maar ik hoop binnenkort weer aan de slag te gaan bij het COA [Centraal Orgaan opvang Asielzoekers, red.] om meer mensen te kunnen helpen. Mijn ervaringen op uitzending komen goed van pas bij het contact met asielzoekers: ik begrijp hun achtergrond.

Pim krijgt de “Bloem van Srebrenica” van de voorzitster van Moeders van Srebrenica

Als voorzitter van Stichting Veteranen Hart van Brabant heb ik veel contact met veteranen. Maandelijks organiseren wij de Veteranen Netwerkborrel in Tilburg. Daarnaast werken wij samen met Stichting Onbekende Helden. Die stichting zet zich onder andere in voor actieve aanname van veteranen op de arbeidsmarkt. Ik doe dit alles vanuit het gevoel dat ik overgehouden heb aan mijn uitzending: één voor allen en allen voor één.’

Portrettekening door Jules Calis.

Meer verhalen