Maaike staat ondertussen al bijna twintig jaar in de operatiekamer. Sinds ze in 2007 in dienst trad, werd ze uitgezonden naar Kosovo en twee keer naar Afghanistan. Werken voor Defensie heeft haar leven veranderd. ‘De jonge mannen waar wij als medisch team niks meer voor konden betekenen, die zal ik nooit vergeten.’

Mijn missies duren twee en halve maand en dat vind ik meer dan genoeg, in Afghanistan is zoveel ellende

‘Ik voelde me altijd aangetrokken tot Defensie, maar voor de mensen om mij heen en voor mezelf vond ik de periodes van huis erg lang. Als operatieassistent blijf je ‘maar’ twee en halve maand weg. Dat was een mooie combinatie tussen mijn werk in Nederland en de uitdagingen van een buitenlandse missie. Ik zeg altijd dat ik meer ‘wit’ dan ‘groen’ ben opgeleid. Ik ben zeker niet in staat om een legertruck te besturen, maar het medische team kan wel de levens van onze collega’s redden. De meeste mensen denken bij Defensie aan vechten. Maar het is niet alleen maar knallen en rennen. Dit is de kant van Defensie die zorgt en verzorgt.

Met man en macht werk je om zo’n jongen in leven te houden

Ik kreeg vooral Amerikaanse en Canadese jongens op de tafel. Dat maakte het soms minder zwaar omdat ik ze niet persoonlijk kende. Het is ontzettend moeilijk als je ’s ochtends met die jongens in de eetzaal hebt gezeten en je dezelfde middag met man en macht staat te werken om ze in leven te houden.

We hielpen ook Afghaanse politie agenten, soldaten en burgers wanneer zij gewond raakten. Zelfs Taliban of Al-Qaeda strijders. Als dokter heb je gezworen iedereen te helpen, dus ook die mannen zijn bij ons op de tafel beland. Dat is ergens vreemd, maar aan de andere kant zijn het gewoon mensen. Ik weet niet onder welke omstandigheden iemand in zo’n groep terecht is gekomen, daar kan en wil ik niet over oordelen.

Ik kreeg echt kippenvel de eerste keer dat ik meeliep op Veteranendag

Elk jaar loop ik met ons detachement mee op Veteranendag. Dan voel je de erkenning van burgers voor wat we doen of gedaan hebben. De eerste keer gaf me dat kippenvel. Het is voor mij een heel bijzonder gevoel om daar rond te lopen. Je moet op missie zijn geweest om te begrijpen hoe het is om weg te zijn geweest. Dat gevoel van kameraadschap is onbeschrijfelijk, ook als je niet met elkaar op missie bent geweest. Waar je ook bent geweest, veteraan zijn schept onderling een band.’

Meer op veteranendag.nl:

Meer verhalen