Angelo was in 2003 onderdeel van de eerste lichting Nederlandse militairen in Irak. Hij werd gedreven door een drang om op te treden tegen onrecht, maar heeft ook de donkere kanten van oorlog gezien. De enorme schade in Irak maakte diepe indruk op hem. We moeten ons gelukkig prijzen, aldus Angelo. We hebben het in Nederland namelijk enorm goed.

‘Toen ik op mijn twintigste bij Defensie begon was ik jong en idealistisch. Ik wilde opkomen voor de zwakkeren en optreden tegen de bozen. Dit sterke rechtvaardigheidsgevoel heb ik altijd al gehad. Thuis kreeg ik mee dat je moet opkomen tegen onrecht en dat het leven in vrijheid een groot goed is. Ieder mens heeft hier recht op.

Ik dacht: nu is het menens

In 2003 waren wij de eerste lichting mariniers in Irak. Aan de ene kant was ik blij: dit was waarvoor ik heel hard had getraind. Het voelde alsof ik heel lang op de reservebank heb gezeten en nu een kans van de coach kreeg om mijzelf te bewijzen in een wedstrijd. Aan de andere kant was er ook het besef: nu is het menens.

Angelo op missie in Irak (2003)

Ik heb gezien welke enorme schade oorlog kan aanrichten. In Irak reden we langs plekken waren bombardementen hadden plaatsgevonden. Kapotte huizen en autowrakken die er nu nog steeds liggen. Je ziet zoveel schade en kinderen langs de weg. Voor een 23-jarige is dat best heftig. 

Na thuiskomst was ik blij maar ook eenzaam

Ik heb gezien dat we ons in Nederland gelukkig mogen prijzen. We hebben het hier zo goed. Je kan altijd normaal eten of douchen! Zoiets als stromend water is echt een privilege, dat beseffen we niet.

Nederlandse kamp in Irak

Na thuiskomst voelde ik naast blijdschap ook eenzaamheid. Na een feestelijk onthaal door vrienden en familie gaat iedereen weer door met zijn leven. Juist toen werd het zwaar, want ik zat drie of vier weken alleen thuis met verlof. Ik zocht veel contact met de mannen van mijn eenheid en belde bijna dagelijks met een van hen. Die verbinding blijf je zoeken. Hebt namelijk samen veel gedeeld en begrijpt elkaar. Dat hielp gelukkig wel. 

Die erkenning van het thuisfront was heel belangrijk voor mij

De afgelopen negen jaar was ik maatschappelijk werker in een tbs-kliniek. Nu keer ik terug bij Defensie, de plek waar mijn hart ligt. De kameraadschap daar heb ik nergens anders meer gevoeld. Iedereen neemt verantwoordelijkheid en is eerlijk. Fouten worden gedragen als team, terwijl in de burgermaatschappij mensen geneigd zijn hun eigen straatje schoon te vegen. Ik ben ontzettend benieuwd of ik mij bij Defensie weer thuis kan voelen.

Dit jaar was mijn eerste Veteranendag. Lange tijd dacht ik dat ik geen veteraan was. Toch voelde het als thuiskomen. Iedereen groette elkaar en er was ontzettend veel verbondenheid. Mijn vrouw was ook mee, dat wilde ze graag. Door Veteranendag begrijpt zij mij ook beter. Ze zei: “Ik snap beter hoe het voor jou leeft en dat je missietijd belangrijk voor je is.” Die erkenning van het thuisfront was heel belangrijk voor mij.’

Meer op veteranendag.nl:

Meer verhalen